La nuit sauvée (2016-2017)

Mes recherches visent à étudier le dessin en tant qu’acte artistique dans son rapport à l’animalité, et ce à partir de la qualité commune qu’ils partagent, qualité qu’on pourrait nommer altérité, en tant qu’elle dépasse la perspective logocentrique.

Si on suit l’analyse de Jean-Luc Nancy, le dessin reste l’énergie presque primaire. Il est action pure et formante, ou autrement dit, il est mouvement de naissance qui se révèle lorsqu’il inscrit la forme. Le dessin, perçu comme geste du faire naître la forme, est formation énergique, forma formans (forme formante). Il est ainsi la puissance d’un geste dynamique dont la condition essentielle est son propre mouvement, son présent de naissance qui ne réduit à une forme close ou finie, mais à une forme toujours ouverte.

Mais, n’est-ce pas là que le dessin touche précisément le monde animal ? Si on suit la pensée de Bailly, le règne animal est traversé par des voies (traces) que les animaux laissent alors qu’ils errent sur leur territoire. Le mouvement caractérise les animaux. Courir, percer, gratter, selon Bailly, le monde animal est décrit par des verbes, verbes qui désignent des mouvements ou des actions dans un « présent étalé et étendu, sans fin remis ». C’est ici que la pulsion animale correspond au geste de l’artiste qui inscrit des formes sur le papier. Tous deux, le geste du dessiner et le mouvement de l’animal, dans leur poïein, sont donc des tendances corporelles, les impulsions d’un présent qui ne soumet à aucune forme a priori. Le  geste de l’artiste qui touche le papier est action pure qui se détourne du Logos afin d’entrer dans le champ du silence et de la multiplicité étrange des non-réponses. Le dessiner apparait comme création de sens, dans les termes d’une sensibilité. Or, la main de l’artiste peut elle-même être vue comme un animal qui accède au territoire nocturne du sommeil du Logos afin de tracer une autre voie pour la signifiance.

The saved night (2016-2017)

My researches try to study drawing as an artistic act in its relation with animality, and this, through the common quality they share; quality that we could name alterity, as it goes beyond the logocentric perspective.

If we follow Jean-Luc Nancy, drawing remains an almost primary energy. It is a pure and formative act, or differently put, it is creative movement that reveals itself as it inscribes the form. Drawing, perceived as a gesture of giving birth to the form, is active formation, forma formans. It is, this way, the force of a dynamic gesture whose essential condition is its own movement, its present of birth that cannot be reduced to a closed or final form but refers to an always open form.

But isn’t it here that drawing touches precisely the animal world? If we follow Bailly’s thought, the animal kingdom is traversed by paths (traces) that the animals leave as they roam their territory. Movement characterizes animals. Running, piercing, scratching, according to Bailly, the animal domain is defined by verbs; verbs that describe movements or actions in a “spread and extended present without end”. It is here that the animal pulse corresponds to the gesture of the artist that inscribes forms to the paper. Both cases – the gesture of drawing, and the animal movement – in their poïein, are corporeal tendencies, impulses of a present that does not submit to any a priori form. The gesture of the artist that touches the paper is action that detours from the Logos, in order to enter the field of silence and an uncanny multiplicity of non-responses. Drawing appears as creation of sense, in terms of a sensibility. Or rather, the artist’s hand can itself be seen as an animal that has access to the nocturnal territory of the sleep of Logos, in order to trace another way for significance.

La nuit sauvée (2016-2017)

H παρούσα έρευνα στοχεύει στην έρευνα του σχεδίου, ως καλλιτεχνική πράξη, στη σχέση του με τα ζωώδες, εκκινώντας από την κοινή ποιότητα που μοιράζονται, ποιότητα που θα μπορούσαμε να ονομάζουμε αλλοτριότητα, καθώς ξεπερνά την λογοκεντρική προοπτική

Αν ακολουθήσουμε το Jean-Luc Nancy, το σχεδιάζειν παραμένει σχεδόν πρωταρχική ενέργεια. Είναι μια καθαρή και διαμορφωτική πράξη, ή για να το θέσουμε διαφορετικά, είναι κίνηση γέννησης που αποκαλύπτεται καθώς γράφει τη φόρμα. Το σχεδιάζειν, ειδωμένο ως χειρονομία γέννησης της φόρμας, είναι ενεργητική διαμόρφωση, forma formans. Είναι, έτσι, δύναμη μιας χειρονομίας, της οποίας η θεμελιώδης συνθήκη είναι η ίδια της η κίνηση, το παρόν της γέννησης της που δεν μπορεί να μειωθεί σε μια κλειστή ή οριστική φόρμα, αλλά αναφέρεται πάντα σε μια φόρμα ανοιχτή.

Αλλά δεν είναι εδώ που το σχέδιο αγγίζει τον κόσμο των ζώων; Αν ακολουθήσουμε τη σκέψη του Βailly, το βασίλειο των ζώων διασχίζεται από μονοπάτια (ίχνη) που τα ζώα αφήνουν καθώς διασχίζουν την επικράτειά τους. Η κίνηση χαρακτηρίζει τα ζώα. Τρέχοντας, τρυπώντας, ξύνοντας, σύμφωνα με τον Βailly, ο κόσμος των ζώων ορίζεται με ρήματα: ρήματα που δηλώνουν κινήσεις ή ενέργειες « σε ένα παρόν που εκτείνεται και εξαπλώνεται χωρίς τέλος».  Eίναι εδώ που η ορμή του ζώου αντιστοιχεί στην χειρονομία του σχεδιογράφου που εγγράφει φόρμες στο χαρτί. Και οι δύο περιπτώσεις – τη χειρονομία του σχεδιάζειν, και την κίνηση του ζώου – στο ποιείν τους, είναι σωματικές τάσεις, ενορμήσεις ενός παρόντος που δεν υποκύπτει σε καμία a priori φόρμα. Η χειρονομία του σχεδιαστή που αγγίζει το χαρτί είναι ενέργεια που παρακάμπτει το Λόγο, προκειμένου να μπει στο πεδίο της σιωπής και μιας παράξενης πολλαπλότητας μη-απαντήσεων. Το σχεδιάζειν, λοιπόν, αναδύεται ως γέννηση νοήματος με τους όρους μιας αισθητικότητας. Τα ζώα μπορούν να οριστούν ως οι πρώτοι σχεδιογράφοι, καθώς διαγράφουν τις πορείες τους σε ένα παρόν αίσθησης. Αντίστροφα, το χέρι του σχεδιογράφου μπορεί το ίδιο να ιδωθεί ως ένα ζώο που εισέρχεται στο νυχτερινό τοπίο του ύπνου της λογικής, προκειμένου να ιχνογραφήσει μια άλλη πορεία προς τη νοηματοδότηση.