Ugly Beauty (2011-2014)

The current project begins with a wandering in the urban web in order to collect items of older times, in an excavation of the past that resembles the practice suggested by Walter Benjamin. This practice of collecting, however, is not intended to invoke an idea about the Greek bourgeois decoration of the 1950’s and 60’s, but eventually it seeks to place the viewer before questions regarding the dark and furtive sides of history, through the deconstruction of the collected artefacts and their reassembly in uncanny reformations.

The decorative objects -broken remains of times past- attempt not only to express the transience of the human being, but also to act as a clue for the beginning of a revelatory narrative and a critique towards a culture that condemns to secrecy all those aspects of human life that strech beyond the established normality, flirting with decay, morbidity and finally with the limits of reason.

Thus, it is a practice that seeks to challenge a dominant myth, a social model; a practice that ultimately acts as a gateway to the place of collective oblivion in order to reveal the collective repressed of any expression of life not in keeping with the dominant social model. However, through this critical revocation of the obfuscated aspects of the past, the final objective is to recast a meaning for the present.

Όμορφα Άσχημο (2011-2014)

Η συγκεκριμένη ενότητα δουλειάς, ξεκινά μέσα από μια περιπλάνηση στην πόλη για τη συλλογή αντικειμένων περασμένων εποχών, σε μια ανασκαφή του παρελθόντος που θα έλεγε κανείς μοιάζει με εκείνη που εφάρμοζε ο Βάλτερ Μπένγιαμιν. Η πρακτική αυτή της συλλογής αποσκοπεί όχι να επαναφέρει στην επιφάνεια μια ιδέα για τη διακόσμηση της εποχής του 1950-60, αλλά τελικά μέσα από την αποδόμηση των αντικειμένων και την επανασύνθεσή τους σε μορφές ανοίκειες, να οδηγήσει το θεατή σε μια διερώτηση γύρω από τις σκοτεινές πλευρές της ιστορίας.

Τα διακοσμητικά αντικείμενα, απομεινάρια περασμένων εποχών, θραυσμένα, επιχειρούν να εκφράσουν, όχι μόνο την παροδικότητα και την ευθραυστότητα της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά και να γίνουν εφαλτήρια αφήγησης-αποκάλυψης και κριτικής στάσης απέναντι σε μια κουλτούρα – που απωθεί ως μυστικά εκείνες τις πτυχές της ζωής που ξεφεύγουν από την αποδεκτή κανονικότητα – ερωτοτροπώντας με τη φθορά, το νοσηρό και τελικά με τα ίδια τα όρια της λογικής.

Πρόκειται δηλαδή για μια πρακτική που αποσκοπεί στην αμφισβήτηση ενός κυρίαρχου μύθου, ενός προτύπου μιας κοινωνικής περιόδου, μια πρακτική που λειτουργεί, τελικά, ως μια δίοδος στον τόπο της συλλογικής λήθης, προς την αποκάλυψη των συλλογικών απωθήσεων οποιασδήποτε έκφανσης της ζωής δε συμμορφωνόταν με το κυρίαρχο κοινωνικό πρότυπο. Τελικός στόχος ωστόσο είναι, μέσα από αυτή την ανάκληση των συχνά συσκοτισμένων πτυχών του παρελθόντος, να ανασυνταχθεί μέσα από μια κριτική διερώτηση ένα νόημα του παρόντος.