Traces of wear (2013-2015)

What does it mean for human subjectivity to approach the body through the eyes of technology? Here, I refer to the potential representations beyond natural perception: drawing near the body, while distancing from it through the interpolation of media. What would a novel representation of the human body through the use of the body and its special temporality offer? What could result from this hyper-realistic approximation that touches the limits of an abstraction? And what could this novel exploration beyond human vision signify? Which coordinates would direct our choices in this representation? Which are the details that we choose to represent?

 New technologies continuously widen the horizon of traditional forms of image production, composing information in novel ways. Understanding the meaning of images in our era is a major issue. Could painting, although material, contribute to a more comprehensive understanding of the image? My attempt endeavors to tackle this question. Could we produce an image-process, this time a trace of a material body, a meaningful image, an appearance inside the visible of a dimension which would otherwise be invisible? This drawing would be nothing else but the image of a concept; an image also closely related to the technological view of new media. The novel element that it would bring to the foreground, however, is that of the body itself: it would be a return to corporeality, as a means of relating with the world; a return to a body that looks at the body, yet always through the deep mediation of the microscopic lens. This approximation of the greatest detail, happens nevertheless through a simultaneous distancing, which is achieved by the use of technological means. The introduction of a corporal procedure for the creation of the final image signifies a new measure of time, through an approach reminiscent of a performance.

* * *

The images presented here are small scale experiments, executed in order to try a new drawing technique that attempts to overcome the traditional notions of visual composition and perceiving of forms, closer to the mechanical procedure of a scanner. This technique will be used for the production of extra-large format drawings, in a form of drawing that will emphasize on body motion and time.

Drawing themes presented:

Hand-eczema, after a micro-photography (image 1,5,6,7)

Human feces, after a macro-photography (image 2)

Oral cancer ulcer, after a micro-photography (image 3-4)

Drawing Process (images 5-8)

Bruise, after a  macro-photography (image 9)

Rough atopic skin, after a micro-photography (image 10)

Aged skin (crop up from a medical macro-photography of patient before plastic surgery (image 11)

Previous work, view in exhibition at CCA Museum, Crete (images 12-14).

Ίχνη φθοράς (2013-2015)

Τι μπορεί να σημαίνει για την ανθρώπινη υποκειμενικότητα το πλησίασμα του ανθρώπινου σώματος μέσω του τεχνολογικού ματιού; Πρόκειται για δυνατότητες πέραν της σωματικής αντίληψης: μια προσέγγιση του σώματος μέσα από μια απομάκρυνση, εξαιτίας της παρεμβολής του μέσου. Αλλά τι νέο θα μπορούσε να προσφέρει μια εκ νέου ζωγραφική αναπαράστασή του μέσα από μια χρήση του ίδιου του σώματος και της χρονικότητάς του; Τι δύναται να προκύψει από αυτή την προσέγγιση στη μέγιστη ρεαλιστικότητα  – την πέραν του ανθρώπινου ματιού –  που όμως αγγίζει τα όρια μιας αφαίρεσης; Και τι μπορεί να σημαίνει αυτή η νέα εξερεύνηση του σώματος, στα πεδία πέραν του σωματικά ορατού; Ποιες είναι οι συντεταγμένες που καθοδηγούν τις επιλογές μας σε αυτή την αναπαράσταση;

Οι νέες τεχνολογίες διευρύνουν  διαρκώς τον ορίζοντα των παραδοσιακών τρόπων εικονοποίησης, μέσα από τη διαφορετική δόμηση και το χαρακτήρα της πληροφορίας του φέρουν. Η κατανόηση της σημασίας των εικόνων αποτελεί ένα μείζον ζήτημα των καιρών. Θα μπορούσε άραγε η ζωγραφική, αν και βασιζόμενη σε υλικά μέσα, να συνεισφέρει προς μια βαθύτερη κατανόηση της εικόνας; Η ζωγραφική που προτείνω ως εικαστικό παράγωγο της έρευνας, φιλοδοξεί να χειριστεί αυτό το ερώτημα. Είναι άραγε δυνατό να παραχθεί μια εικόνα-διαδικασία, ένα ίχνος υλικού σώματος, μιας εικόνα με νόημα που θα αντιστοιχεί σε μια φανέρωση εντός του ορατού μιας διάστασης που διαφορετικά θα παρέμενε αόρατη;

Μια τέτοια απόπειρα ζωγραφικής δε θα ήταν τίποτε άλλο από την εικόνα μιας έννοιας. Μια εικόνα στενά συνυφασμένη με την τεχνολογική οπτική. Το νέο στοιχείο ωστόσο που φέρνει ξανά στο προσκήνιο είναι εκείνο της σωματικότητας. Πρόκειται για μια επιστροφή στην υλική διάσταση του σώματος ως μέσου σύνδεσης με τον κόσμο. Μια επιστροφή στο σώμα που εξετάζει και αναπαριστά το σώμα, πάντα ωστόσο μέσα από μια βαθιά διαμεσολάβηση: αυτή του μικροσκοπικού φακού που φανερώνει προοπτικές πέραν από τις σωματικές μας δυνατότητες. Η προσέγγιση της μέγιστης λεπτομέρειας λαμβάνει χώρα ταυτόχρονα με μια απομάκρυνση, που αντιστοιχεί στη χρήση του τεχνολογικού μέσου. Η εκ νέου εισαγωγή της σωματικής διαδικασίας για την αναπαραγωγή της τελικής εικόνας, φιλοδοξεί να φανερώσει ένα διαφορετικό μέτρο της χρονικότητας, μια κλίμακα του χρόνου αναλογεί στο σώμα, μέσα από μια διαδικασία που συγγενεύει με εκείνη της περφόρμανς.

* * *

Οι εικόνες που παρουσιάζονται εδώ είναι πρώιμοι πειραματισμοί μικρής-κλίμακας, προκειμένου να δοκιμαστεί η νέα τεχνική σχεδίασης που πρόκειται να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία έργων μεγάλων διαστάσεων, τα οποία φιλοδοξούν στην ενσωμάτωση της σωματικής διαδικασίας.

Θέματα σχεδίων:

Έκζεμα στο χέρι, από φωτογραφια macro (εικόνες 1,5,6,7)

Ανθρώπινα περιτώμματα, από φωτογραφια (εικόνα 2)

Καρκινικό έλκος στη γλώσσα, από μικρο-φωτογραφία (εικόνες 3-4)

Μώλωπας, από φωτογραφια macro (εικόνα 8)

Σκληρό ατοπικό δέρμα, από  μικρο-φωτογραφία (εικόνα 9)

Traces d’usure (2013-2015)

Que signifie pour la subjectivité humaine d’approcher le corps à travers les yeux de la technologie? Ici, je me réfère aux représentations potentielles au-delà de la perception physique: une démarche du corps, tout en éloignant à travers l’ingérence médiatique. Les nouveaux médias élargissent constamment l’horizon des formes traditionnelles de produire des images, en transformant la façon de composer l’information. Comprendre la puissance des images est un enjeu majeur de notre époque. Qu’est-ce qui signifierait cette exploration dehors de la vision humaine qui, grâce au terme de la résolution digitale, touche les limites d’une abstraction hyperréaliste ? Quels sont les coordonnées dirigeant nos choix et quelles sont les détails à représenter? Le dessin pourrait-il contribuer à une compréhension plus complète de l’image? Peut-on produire une image-processus, une trace d’un corps matériel, impliquant des dimensions autrement invisibles? Qu’est-ce qu’offrirait une nouvelle représentation du corps humain à travers l’utilisation du corps même et de sa temporalité particulière? Ce dessin ne serait rien d’autre qu’une image étroitement liée à la vue technique, mais également basée au temps vécu par le corps: une apparition progressive, par rapport à l’image photographique, qui implique aussi un processus rappelant une performance où le sujet d’agir commence à disparaître.